اين قول از آن حضرت مستلزم آن بود كه تفويض امور به كلى بحقّ تعالى نمايد و اينجا كه رجوع به غير نمود مناسب قول نبود ، لا جرم به دو امر ممتحن گشت . اول - فراموش گردانيدن شيطا به روى ذكر ربّ را . دويم - ماندن در زندان مدّت مديد تا گويند كه از زمان حبس وى يك روز بيش نمانده بود به جهت آن سه دقيقه ، هفت سال ديگر در زندان بماند و تا قيامت اين واقعه دليل طالبان و سبيل متوكّلان آمد .